18 Ocak 2026

Herkes modayı “düzeltmek” istediğini iddia ediyor. Ancak bu sözde çözümlerin çoğu, kılık değiştirmiş PR hilelerinden başka bir şey değil. Yeni bir eko-koleksiyon. Geri dönüştürülmüş bir etiket. Gezegeni kurtarmakla ilgili bir kampanya—bir plajda çekilmiş, uçakla getirilmiş. Bu bir şaka.

Sürdürülebilirlik bir kostüme dönüştü. Aynı kelimeler. Aynı bej tonları. Aynı boş vaatler. Yeşil. Bilinçli. Etik. Bu kelimeler eskiden bir anlam ifade ediyordu. Şimdi sadece pazarlama araçları. Bu sektörde on yıllarca çalıştıktan sonra her şeyi gördüm. Markaların “sürdürülebilirliğe” nasıl davrandığını izledim. Bir kumaşın tonu %5-10 oranında farklıysa, yeniden üretiyorlar. Peki ya reddedilen rulolar? Kimse onlardan bahsetmiyor. Kimse bilmek istemiyor.

Moda bozuk değil. Bağımlı. Hıza bağımlı. Aşırı üretime. Geri dönüştürülmüş bir etiketin çürümüş bir sistemi silebileceği yanılsamasına bağımlı. Bu bir çözüm değil—bu bir süsleme.

Bir keresinde bir mağazaya girdim ve neyin yeni olduğunu sordum. Sağ tarafın yeni olduğunu söylediler. “Sol taraf geçen hafta geldi, o zaten eski.” İşte o zaman anladım: bu sektör hasta.

Gerçek değişim rahatsız edicidir. Yavaştır. Çekici değildir.

Ve gerçeği söyler.

Daha fazla slogana ihtiyacımız yok.

İsyan etmeye ihtiyacımız var.